Fagi ekibi olarak “Bıyık neyi temsil eder” konusunu sizlerle paylaşmaktan mutluluk duyduk. Sağlıklı ve mutlu günler!
Bıyık Neyi Temsil Eder? Kayseri’de Bir Tıraş Koltuğunda Başlayan Hikâye
Fagi olarak bu yazımızda “Bıyık neyi temsil eder” konusunu masaya yatırıyoruz. Keyifli okumalar!
Bugün aynaya baktım ve uzun süre kendime bakamadım. Garip bir şey oldu. Sanki yüzümdeki o ince çizgi bile bana bir şey anlatmaya çalışıyordu. Bıyık neyi temsil eder? diye sordum kendime. Cevap hemen gelmedi. Ama bazı sorular zaten hemen cevap bulmak için değil, insanın içinde yankılanmak için vardır.
Ben Kayseri’de yaşayan 25 yaşında biriyim. Çok dramatik bir hayatım yok belki ama duygularım hep fazla. Günlük tutmayı da bu yüzden bırakmıyorum. Çünkü bazı şeyleri konuşamıyorum ama yazınca içim biraz daha hafifliyor.
Ve bu hikâye, bir tıraş koltuğunda başladı.
Bir Berber Koltuğunda Donup Kalan Zaman
O gün hava soğuktu. Kayseri’nin o kuru, keskin soğuğu insanın yüzüne bıçak gibi çarpar ya, işte öyle bir gündü. Berbere girdiğimde içeride sıcaklık vardı ama o sıcaklık bile içimdeki tuhaf gerginliği eritmeye yetmiyordu.
Berber aynaya baktı, sonra bana baktı.
“Ne yapalım?” dedi.
Ben de otomatik bir şekilde “kısalt” dedim.
Ama gözüm aynadan hiç ayrılmadı. Çünkü orada bir şey vardı. Sadece saçım değil, yüzümdeki ifade de değişiyordu. Ve sonra o an geldi.
Makine bıyığıma yaklaştığında içimde bir şey çekildi. Sanki küçük ama önemli bir parçayı kaybetmek üzereydim. O an düşündüm: Bıyık neyi temsil eder?
Berber makineyi çalıştırdı. O ince titreşim sesi kulağımda büyüdü. Birkaç saniye içinde üst dudağımdaki o küçük çizgi yok oldu. Ve ben… bir şey eksilmiş gibi hissettim.
İlk Sessizlik: Aynadaki Yabancı
Berber “bitti” dediğinde hemen cevap veremedim. Aynaya baktım. Kendime baktım ama kendim gibi hissetmedim.
Garip olan şu: Bıyık sadece birkaç tüy değilmiş. Onu kaybedince yüzüm değil, kimliğim değişmiş gibi hissettim.
Bıyık neyi temsil eder? diye içimden tekrar sordum. O an cevap şuydu: “Hatıraları.”
Çünkü ben bıyığımı sadece yüzümde taşımıyormuşum. Babamın gençliğini, dedemin sert bakışlarını, mahalledeki eski erkekleri, hatta çocukken “büyüdün artık” dedikleri o ilk anı da taşıyormuşum.
Ve şimdi hepsi gitmiş gibiydi.
Babamın Sessizliği ve Bıyığın Ağırlığı
Eve döndüğümde babam mutfakta oturuyordu. Çay içiyordu. Beni görünce sadece baktı.
O bakışta ne şaşkınlık vardı ne de övgü. Sadece sessiz bir değerlendirme.
“Kesmişsin,” dedi.
“Evet,” dedim.
Başka bir şey konuşulmadı.
Ama o sessizlik çok şey söyledi. Çünkü babam için bıyık, sadece bir yüz detayı değildi. Bir duruştu. Bir ciddiyet. Hatta bazen bir mesafe.
O an düşündüm: Bıyık neyi temsil eder?
Babamın dünyasında bıyık, erkek olmanın görünür haliydi. Sözün ağırlığı, bakışın ciddiyeti, susmanın bile bir anlam taşımasıydı.
Benim dünyamda ise bıyık, sanki geçmişle aramda kalan ince bir köprüydü.
Ve o köprü artık yoktu.
Çocukluk Hatırası: Dede ve Sıcak Yaz Akşamları
Gözümün önüne dedem geldi. Yaz akşamları kapının önünde otururduk. Elinde her zaman küçük bir çay bardağı olurdu.
Onun bıyıkları vardı. Kalındı, sertti, sanki yüzünün değil karakterinin bir parçasıydı.
Bana bazen bakar ve hiç konuşmadan gülümserdi. O gülümsemede bile bir ağırlık vardı.
O zaman anlamamışım. Ama şimdi anlıyorum: Bıyık neyi temsil eder? belki de “zamanın insan yüzünde bıraktığı izleri” temsil eder.
Dedem konuşmazdı çok. Ama bıyığı konuşurdu sanki. Bir şey anlatırdı: sabrı, direnci, geçmişi, kayıpları.
Şimdi aynada kendime bakınca, o hikâyenin benden eksildiğini hissediyorum.
Bir İş Görüşmesi ve Görünmeyen Kodlar
Bir hafta sonra bir iş görüşmesine gittim. Çok da önemli bir gündü aslında. İçimde umut vardı ama aynı zamanda kırılgan bir heyecan.
Kapıdan girdim. Masanın arkasındaki kişi bana baktı. Ben de ona baktım.
El sıkıştık.
Sonra kısa bir sessizlik oldu. O sessizlikte hissettiğim şeyi hâlâ unutamıyorum: Değerlendiriliyordum.
O an fark ettim ki insanlar sadece söylediklerine bakmıyor. Yüzüne, duruşuna, hatta bazen en küçük detayına bile bakıyor.
Ve aklımdan yine o soru geçti: Bıyık neyi temsil eder?
Belki de güvenilirliği. Belki de tecrübeyi. Belki de “bu kişi kendini biliyor” hissini.
Ben o gün bıyıksızdım. Ve kendimi biraz daha çıplak hissettim.
İçimde Büyüyen Boşluk
Görüşme kötü geçmedi ama içimde bir tatmin de yoktu.
Dışarı çıktığımda rüzgâr yüzüme vurdu. Sanki yüzüm daha hassastı. Daha savunmasızdı.
Bir banka oturdum. Telefonumu çıkardım ama bakmadım. Sadece düşündüm.
Bazen insan küçük bir değişimin büyük bir şey değiştirdiğini ancak sessizlikte fark ediyor.
Bıyık gitmişti ama asıl giden şey daha derindi: kendimi algılayış biçimim.
Gece ve Ayna: Kendinle Yüzleşme
O gece evde uzun süre aynaya baktım.
İnsan bazen kendine bakar ama kendini görmez. İşte ben o an hem bakıyordum hem görüyordum.
Ve içimden şunu söyledim: “Eksildim.”
Ama sonra başka bir şey daha geldi: “Belki de değiştim.”
Bıyık neyi temsil eder? sorusu bu kez farklı bir yere gitti.
Belki de bıyık bir kimlik değil, bir dönemdi.
Bir insanın hayatında bazı şeyler vardır; saklanmaz ama kaybedilince fark edilir.
Yazdığım Günlük Sayfası
O gece günlüğüme şunu yazdım:
“Bugün aynaya baktım ve kendimi tanıyamadım. Ama belki de bu iyi bir şeydir. Çünkü bazen insan kendini yeniden tanımak zorunda kalır.”
Kalem elimde ağırdı. Ama içim biraz hafiflemişti.
Sonraki Gün: Küçük Bir Alışma Hikâyesi
Ertesi gün uyandığımda her şey biraz daha normaldi. Ama tamamen değil.
Aynaya bakınca hâlâ o eksiklik hissi vardı. Ama artık daha sessizdi.
İnsan garip bir varlık. Her şeye alışıyor. Ama bazı şeyleri unutmuyor.
Bıyık neyi temsil eder? sorusu artık acıtmıyordu. Daha çok bir hatırlatma gibiydi.
Geçmişin, kimliğin, aile bağlarının ve insanın kendine yüklediği anlamların küçük bir sembolü gibi.
Kendime Sorduğum Son Soru
O sabah dışarı çıkmadan önce son kez aynaya baktım.
Ve kendime şunu söyledim:
“Belki de mesele bıyığın olup olmaması değil. Mesele, onun sana ne hissettirdiği.”
Ve o an anladım. Bıyık neyi temsil eder?
Belki de en çok, insanın kendini nasıl gördüğünü.
Çünkü bazı şeyler yüzümüzde değil, içimizde taşınır.