Türkiye cimnastik birincisi kim?
Merhaba! Fagi sayfasının bu haftaki konusu “Türkiye cimnastik birincisi kim”. Umarız faydalı bulursunuz!
İzmir’de büyüyen biri olarak sporla ilişkim hep “izleyici + ara sıra heveslenip 3 gün sonra bırakma” seviyesinde oldu. Sahilde koşuya başlayıp üçüncü gün “rüzgâr fazla sert” diye eve dönen bir insanım yani. Ama bir gün, kahvede otururken arkadaşımın “Türkiye cimnastik birincisi kim?” diye sormasıyla konu öyle bir yere gitti ki, kendimi YouTube’da ters taklalar izlerken buldum.
Ve itiraf edeyim: Cimnastik dünyası sandığımdan çok daha ciddi, çok daha disiplinli ve bir o kadar da “ben neden bunu 25 yaşında öğreniyorum” dedirten bir yer.
İlk refleks: “Kim olur ki ya, herkes birinci oluyordur” düşüncesi
Soru ilk sorulduğunda kafamda şöyle bir sahne canlandı:
Ben, televizyon karşısında cips yerken:
“Evet, bugün Türkiye cimnastik birincisi kim? Hadi bakalım açıklanıyor…”
Ama gerçek dünya öyle değil. Cimnastik dediğimiz şey, sabah kalkıp “bugün takla atayım” denilen bir spor değil. Yılların emeği, kas hafızası, denge, disiplin ve biraz da “benim sinir sistemim bu kadar baskıyı nasıl kaldırıyor?” sorusunun cevabı.
Türkiye cimnastik birincisi kim? sorusunun tek bir cevabı var mı?
İşin en ilginç tarafı şu: Bu sorunun tek bir cevabı yok.
Çünkü cimnastikte birden fazla kategori var:
Artistik cimnastik
Ritmik cimnastik
Trambolin
Aletli yarışmalar (barfiks, halka, kulplu beygir vs.)
Yani “Türkiye birincisi” dediğimizde aslında yıl, kategori ve hatta alete göre değişen bir tabloyla karşılaşıyoruz.
Ben bunu öğrenince iç sesim direkt şunu dedi:
“Tamam da ben neden bunu lise beden dersinde öğrenmedim?”
Spor salonu değil, adeta fizik laboratuvarı
Cimnastikçileri ilk kez ciddi anlamda izlediğimde, aklımdan geçen şey şu oldu:
“Bu insanlar nasıl hâlâ kemik bütünlüğünü koruyor?”
Çünkü olay sadece takla atmak değil. Paralel barda uçmak, halkada vücudu sabit tutmak, yerde adeta yer çekimine meydan okumak…
İzlerken kendimi İzmir’deki bir sahil kafesinde hayal ettim. Ben sandalyede oturmuşum, bir elimde çay:
“Ben en fazla sandalyede dengemi kaybetmemeye çalışıyorum.”
Türkiye’de öne çıkan isimler: Birincilik hikâyeleri
Türkiye cimnastik tarihinde son yıllarda birkaç isim özellikle öne çıkıyor. Bunları duyunca insan ister istemez “tamam ben spor yapmayı bırakıyorum” moduna giriyor.
Ferhat Arıcan – Paralel barın sessiz ustası
Ferhat Arıcan denince aklıma ilk gelen şey “kontrol” kelimesi oluyor. Paralel barda yaptığı hareketler, dışarıdan bakınca sanki yer çekimiyle anlaşma imzalamış gibi.
Onun başarılarını izlerken şunu fark ettim: Bu iş sadece güç değil, aynı zamanda matematik gibi. Her açının, her dönüşün bir hesabı var.
Benim hayatımda en fazla hesapladığım şey marketteki indirimdi, o yüzden aramızda ciddi bir fark var.
İbrahim Çolak – halkaların şiiri
İbrahim Çolak özellikle halka aletinde yaptığı hareketlerle tanınıyor. Halkada durmak zaten başlı başına zor bir işken, bunu bir de estetik hale getirmek ayrı bir seviye.
Bir videoda izlerken arkadaşım şöyle demişti:
“Bu adam şu an fizik kurallarını mı güncelliyor?”
Güldüm ama içten içe katıldım.
Adem Asil – çok yönlü güç
Adem Asil ise daha çok çoklu disiplinlerdeki başarısıyla öne çıkıyor. Yani tek bir alette değil, birçok kategoride üst seviyede performans gösterebiliyor.
Bu bana şunu düşündürdü:
“Ben aynı gün içinde iki farklı kıyafet kombinini bile zor yapıyorum.”
Altın madalya anları ve “biz nerede yanlış yaptık?” hissi
Türkiye’nin cimnastikte son yıllarda aldığı başarılar arttıkça sosyal medyada hep aynı yorumlar dönüyor:
“Biz neden okulda böyle şeyler yapmadık?”
“Beden eğitimi dersleri niye sadece top sektirmekti?”
Haklı sorular.
Ben kendi okul yıllarımı hatırlıyorum da, cimnastik dediğimiz şey en fazla minder üstünde yuvarlanmaktı. Kimse bize “şimdi yer çekimine meydan okuyacaksınız” demedi.
Bir gün spor salonuna yazılma hayali (ve 3 gün sonra bırakma gerçeği)
İzmir’de yaşayan herkes gibi benim de spor salonu geçmişim var. Başlangıç her zaman aynı:
Motivasyon videosu izlenir
Spor kıyafeti alınır
İlk gün “ben artık yeni insanım” hissi gelir
Sonra üçüncü gün:
“Bugün yağmur var, gitmesem mi?”
Cimnastikçileri izleyince bu sürecin ne kadar komik olduğunu daha iyi anlıyorum. Onlar yıllarca devam ediyor, ben ise hava durumuna göre karakter değiştiriyorum.
Cimnastik neden bu kadar etkileyici?
Bunu düşündüğümde üç şey öne çıkıyor:
1. İnsan sınırlarını görmek
Cimnastikte izlediğin şey aslında “insan vücudu ne kadar ileri gidebilir?” sorusunun cevabı.
2. Disiplinin görünür hali
Sahneye çıkan bir sporcu, aslında yılların tekrarını birkaç saniyeye sığdırıyor.
3. Sessiz bir estetik
Bağırış yok, şov yok. Sadece bedenin kontrolü var.
Türkiye cimnastik birincisi kim? sorusuna dönüşen gerçek
Bu sorunun tek bir cevabı olmadığını anladığım gün, aslında sorunun kendisi değişti kafamda.
Artık şöyle düşünüyorum:
“Türkiye cimnastik birincisi kim?” değil,
“Bu kadar emek veren insanlar nasıl bu seviyeye geliyor?”
Çünkü birincilik dediğimiz şey bazen tek bir isim değil, bir sistemin sonucu.
İzmir’den bakınca cimnastik
İzmir gibi biraz rahat, biraz da “yarın yaparım” kültürü olan bir şehirden bakınca cimnastik başka bir gezegen gibi duruyor.
Sahilde yürürken bile insanın dengesi rüzgâra göre değişirken, o sporcuların havada kontrol kurması gerçekten ayrı bir hikâye.
Bir gün sahilde otururken bunu düşündüğümü hatırlıyorum:
“Ben şu an sandalyede bile hafif yana kayıyorum, adamlar havada dönüyor.”
O an içimden sadece gülmek geldi.
Son bir düşünce: Takla atmak değil mesele
Benzer Konular: İran, Türkiye'ye ne kadar yakındır ?
Cimnastik aslında sadece fiziksel bir spor değil. Sabır, tekrar, düşme ve yeniden kalkma döngüsü.
Belki de bu yüzden “Türkiye cimnastik birincisi kim?” sorusu sadece bir isim arayışı değil. Aynı zamanda insanın sınırlarını, emeğin görünmeyen tarafını ve disiplinin gerçek anlamını hatırlatan bir soru.
Ve belki de en komiği şu:
Ben hâlâ evde koltuktan kalkarken “acaba sakatlanır mıyım?” diye düşünen biriyim.